Miastenia

Miastenia jest przewlekłą chorobą, która objawia się szybkim i łatwym męczeniem się i osłabieniem mięśni szkieletowych. Przyczyną jest reakcja własnych przeciwciał, które atakują receptory dla acetylocholiny po stronie mięśniowej płytki nerwowo-mięśniowej. Jest to więc choroba autoimmunologiczna. Zmniejszeniu ulega liczba receptorów acetylocholiny, co skutkuje utrudnionym przechodzeniem impulsu z nerwu do mięśnia. Objawia się to nadmierną, narastającą podczas pracy męczliwością mięśni, mogącą prowadzić do całkowitego ich bezwładu. Po odpoczynku stan ten ustępuje.
Miastenia występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn (stosunek 3:2). Kobiety chorują głównie w wieku 20-40 lat, mężczyźni natomiast po 50 roku życia.

Osłabienie dotyka przede wszystkim mięśni:

• powiek i gałek ocznych
• podniebienia, gardła i krtani
• tułowia, w tym oddechowych
• kończyn

Skutkuje to następującymi objawami:

• opadanie powiek
• podwójne widzenie
• zmiana mimiki twarzy (uśmiech poprzeczny)
• opadanie żuchwy
• problemy z gryzieniem, żuciem, połykaniem pokarmów, nasilające się w miarę jedzenia
• problemy z mówieniem
• opadanie głowy
• osłabienie mięśni rąk w czasie wykonywania zwykłych czynności
• osłabienie siły mięśni nóg przy chodzeniu i bieganiu, upadki
• zaburzenia oddychania

Choroba zaczyna się od opadania powiek i podwójnego widzenia, po czym postępuje obejmując kolejne mięśnie, wywołując w ostatnich etapach choroby niewydolność oddechową. Z postępem choroby wiąże się spadek reakcji chorego na leki. Wskazuje się na związek występowania miastenii oraz chorób grasicy, która nie zaniknęła, a także na związek z grasiczakiem (łagodny nowotwór grasicy)

Leczenie opiera się na podawaniu leków zwiększających stężenie acetylocholiny w złączach nerwowo-mięśniowych oraz powstrzymujących wytwarzanie przeciwciał niszczących receptory acetylocholiny.

W niektórych przypadkach filtruje się osocze krwi i stosuje się dożylne wlewy immunoglobulin. Jeśli choroba dotknęła mięśnie oddechowe, należy zbadać pojemność życiową płuc za pomocą spirometru. Jeśli okaże się ona zbyt niska, niezbędna może okazać się hospitalizacja.

Około 40-50 procentom pacjentów pomaga leczenie chirurgiczne, polegające na usunięciu grasicy. Ma to szczególne znaczenie w przypadkach, w których podejrzewa się grasiczaka, jednak poprawa następuje także przy braku tego nowotworu.

Poprawa stanu pacjenta jest kwestią indywidualną. U części dochodzi do samoistnego ustąpienia objawów, u innych w przełomach choroby, kiedy zajęciu ulegną mięśnie oddechowe, chory może umrzeć na skutek niewydolności oddechowej.